Toch wil ik graag vertellen over hoe geweldig ik het Ronald MCDonlad huis vind.
Het wordt allemaal door vrijwilligers gedaan en dankzij hun konden wij onze kleine meid wel gewoon bezoeken.En waren we ook in de buurt als het nodig was. (ook al mocht ik gewoon naast haar slapen) Maar haar papa en zus konden dan wel elk moment bij haar zijn.

Ik vind zelf dat er meer aandacht aan besteed mag worden, want voor dit alles met onze kleine meid wist ik ook niet precies wat die collectehuisjes bij de mcdonald’s voor stelde.
Nu je er mee in aanmerking komt besef je pas hoe belangrijk het is voor ouders en voor de kinderen zelf, want zo kunnen ze even uit het ziekenhuis ontsnappen en de thuis sfeer weer voelen.
Ook dat hun ouders/broertjes/zusjes er gewoon bij kunnen zijn.

Ik vind dit veel belangrijker dan de clowns (sorry)  want dat is maar tijdelijk en als kind of als ouder is het belangrijker dat het gezin weer even samen kan zijn.
Even niet al die doodzieke kinderen/mensen om je heen.
Even niet de ziekenhuislucht in ademen.
Even de mogelijkheid om je echte emoties te laten gaan.
Even met lotgenoten kunnen praten in de woonkamer, die vaak in het zelfde pakket zitten. (zorgen om hun kind)
Enz enz enz enz…

Dus hoop dat ook iedereen gaat inzien hoe belangrijk het voor de kinderen enz is.
Want wij hebben maar 2 dagen gebruik van gemaakt maar sommige ouders die wij spraken wonen er soms al zo 6 maanden.
En als ik een jongen spreekt die daar even weer zichzelf kan zijn tussen de behandelingen door en dan zich weer even niet ziek voeld dan denk ik "Wat wordt er weinig aandacht gegeven aan het Ronald MCDonald huis" vind het nogmaals geweldig dat zoiets mogelijk is.

Dus als je nog eens bij de mcdonalds eet, denk dan heel even dat iemand met een kleine gift heel erg geholpen is en dat de doodzieke kinderen jou/u heel erg dankbaar zullen zijn.

Alvast bedankt voor je/u gift u doet een ander er een groot plezier mee.

link; Ronald McDonald

Vandaag is het dus zover het is 07 maart dus dat betekend dat je geopereerd gaat worden. Om 10:00 zou je al de mri scan krijgen maar dat werd wat later, gelukkig kwamen ze ons halen om 10:15. Je ging met bed en al naar de UMC toe, dat is door een tunnel heen vanaf het WKZ. Papa en mamax92s hart gingen al harder slaan want alles werd nu veel echter. Daar aangekomen mocht mama even naar binnen want je zou onder narcose gaan met een kapje op dus wilde ze dat mama je gerust zou stellen. Je lag daar op de mri tafel en ze kwamen met het kapje aan zetten en jij had al door dat er wat ging gebeuren want je wilde meteen naar mama toe. Ik legde je weer neer en ze deden het kapje op, zoals gewoonlijk was je weer eigenwijs en wilde je er niet aan toegeven dus je begon heel hard te huilen. Gelukkig ging je daardoor sneller ademen en viel je snel in slaap. Mama gaf je nog een dikke kus en liep weg, moest meteen heel erg huilen want de spanning werd me teveel en papa had het er ook erg moeilijk mee.

Nou daar zaten we dan te wachten tot de scan klaar was.
Je had trouwens 7 plakketjes op je hoofd soort navigatiesysteem om precies te bepalen waar de tumor zat en tot waar ze konden snijden. Na 20 min hoorde we je al keihard huilen en papa en mama zaten recht op de stoel en wilde meteen naar je toe, leek wel uren totdat de dokter met je naar buiten kwam onder het mom x93volgens mij heeft ze even haar mama nodigx94 . Je was nog half slaapdronken van de narcose dus je viel steeds op mama haar schouder half in slaap en schrok je weer wakker. We hebben je weer in bed gedaan en reden weer terug naar het WKZ. Terwijl we terug reden vertelde de zuster dat we moesten wachten op de operatie want de operatie daarvoor was uitgelopen. Op dat moment ging er weer van alles door ons heen, want het lag niet in de planning en we wilde het dan ook maar snel achter de rug hebben. Vooral omdat je erg verdrietig was om alles en je kon niet slapen je had al je infuus in je arm dus die wilde je ook steeds weg hebben.

Toen kwam dokter Han langs dat het nog vrij lang kon gaan duren, hij legde wel meteen uit hoe ze ongeveer zouden gaan snijden. En vlak daarna kwam de anesthesist nog langs om te vertellen dat je evt nog 30 ml water mocht hebben. Want je was al zolang nuchter omdat je al om 11 uur geopereerd zou worden. Je lag zo lekker om mama haar schouder dat je bijna in slaap viel, heb je zachtjes in bed gelegd en toen viel je echt in slaap gelukkig., want het kon nog erg lang gaan duren.

Om 12:50 kwamen ze ons halen het was zover je kon naar de O.K toe. We waren opgelucht dat je eindelijk aan de beurt was, maar ook meteen bloednerveus want nu wordt het werkelijkheid allemaal. De weg naar de O.K leek wel 10 kilometer zo lang voor ons gevoel. Het zweet brak ons uit, want we moeten je straks toevertrouwen aan de dokters die in je straks gaan opereren en dat is niet niks. In eerste instantie mocht alleen mama mee naar binnen maar de anesthesist zei dat papa ook wel mee mocht. Mama mocht je gelukkig tillen en ik legde je op de tafel en je wist meteen hoe laat het was, je klom zowat in me. Daar kreeg je een medicijn in je infuus zodat je zou gaan slapen, maar je vocht er weer eens tegen dus kreeg je iets meer. Ik voelde je op een gegeven moment steeds slapper worden en ja hoor daar viel je in slaap, legde je nu weer neer. We hebben je nog een dikke kus gegeven en gezegd hoeveel we van je houden. Zei nog tegen de dokter x93zorg goed voor onze kleine meidx94 en we liepen weg. Papa en mama moesten heel erg huilen want nu gaat het echt gebeuren en nu kwam de onzekere, slopende, wachtende tijd.

Kan namelijk 3 uur duren maar ook 5 uur of langer. Ligt eraan wat ze allemaal gaan tegen komen en hoe makkelijk het allemaal gaat. In die uren hebben we wel 100 sigaretjes gerookt (sorry niet echt wijs) en weet ik hoeveel bakjes koffie gedronken. We moesten ook nog alles regelen waar we konden gaan slapen. Gelukkig konden we in het Ronald mcdonald huis terecht. (geweldig dat zoiets bestaat en dat door vrijwilligers toppie) We hebben daar alle spullen neer gelegd en wilde meteen weer naar de afdeling terug. (konden geen rust vinden)

We zaten daar maar in de woonkamer (afdeling dolfijn) te wachten de mobiel en pieper brand in onze zakken, want ze kunnen elk moment bellen of oppiepen. Elke keer als we weer even naar buiten gingen zeiden we al we zijn even buiten we hebben alles bij ons. We voelde ons zo machteloos, verdrietig, onzeker, wanhopig, buikpijn van de zenuwen. Af en toe kwamen andere ouders vragen x93en weten jullie al meerx94 of x93en hoe staat het ervoor.? x93 ja alle ouders leven zo met je mee, want je bouwt al snel een band op met ouders die ook in zo zware pakket zitten met hun kind.
Er gaat dan zoveel door je heen dat ik het ook niet kan omschrijven zeg maar.

En ja hoor om 18.45 ging de mobiel of we naar de Pelikaan (IC) konden komen want ze waren klaar en we konden naar haar toe. We wisten niet hoe snel we daar heen konden lopen, daar aangekomen stond dokter Han ons al op te wachten. Die vertelde dat de operatie goed verlopen was en dat je al zo sterk was dat je niet aan de beademing hoefde.
Mama zag je al liggen en ben meteen naar je toe gelopen je bewoog meteen je beentjes en keek ons aan en zei x93mamax94 kon wel janken van geluk. Je lag daar aan allerlei apparatuur en slangetjes, maar je was opmerkelijk vrolijk. De dokter en zuster zeiden al x93je zou haast niet geloven dat ze net zo zware operatie achter de rus heeftx94 we waren ook erg trots op je.
We waren ook zo opgelucht dat je er nog was, want zo operatie is al risico genoeg dus die angst was gelukkig weg.

Ook bleven we onzekerheid voelen, want hoe ga je de nacht door komen en hoe gaat het verder aflopen, maar ja dat is jammer genoeg weer even afwachten. (niet onze sterkste kant) Je viel wel steeds weer in slaap door alle pijnstillers enz.
Papa heeft meteen wat mensen gebeld dat het goed met je ging en dat je de operatie overleefd had en dat je het al zo goed deed. Ook ging papa meteen je grote zus Lieke ophalen zodat we met ze alle in het Ronald mcdonald huis konden slapen. (was nog 3 uur rijden heen en weer voor papa) Mama heeft al die tijd aan je bedje gezeten en gehuild van, blijdschap, onzekerheid, opluchting, onmacht om je zo te zien liggen, wilde je niet meer alleen laten. Je moest wel steeds wakker gemaakt worden en werd je meteen gecontroleerd of alles nog goed met je ging.

Toen je diep in slaap gevallen was moest mama van de zuster roken en wat eten halen, want ik kon nu toch niks doen en moest wel voor mezelf zorgen. Na zo 10 min was ik weer terug en je sliep nog steeds. Duurde wel even voordat papa en Lieke kwam, maar toen ze er waren zag je je zus en je zei x93Liekex94 nou dat had je nog nooit gezegd. Dus ging erg goed met je. Heb je gelukkig ook nog op schoot gehad zodat ik je even kon knuffelen en veel kusjes kon geven. Toen je weer ging slapen na een flesje zei de zuster x93ga maar lekker met ze alle slapenx94 want ze heeft je morgen hard nodig en dan heeft ze ouders nodig die wel wat geslapen hebben. (was al zo 23:20)

Mama kon het niet laten om toch stiekem nog laat te bellen of alles nog goed ging en als er wat was dat ze me meteen moesten bellen. En gezegd x93zorg goed voor me kleintjex94 ( weet ook wel dat ze dat doen) Nou we zijn toch maar gaan slapen. (waren kapot van alle emoties) We kunnen nu toch niks voor je doen dan afwachten.

Papa, mama en Lieke zijn erg blij dat alles goed is gegaan tot nu toe en we houden zielsveel van je en we willen je nooit meer kwijt.

Vandaag is het 6 maart en moesten we al om 10:00 uur in het WKZ ziekenhuis zijn. Daarom hadden we Woensdag lekker bij ome Jan geslapen scheelt ons weer veel rijden en hoeven we ook niet zo heel erg vroeg weg.

Aangekomen in het WKZ ziekenhuis moesten we eerst de papieren in orde brengen,want die waren ondertussen veranderd.(ivm verhuizing) Ja hoor om 10:00 werden we dan eindelijk geroepen,je moest aan een neurologische psychologisch onderzoek mee doen om te kijken wat je allemaal al kan,zodat ze het later kunnen vergelijken na de operatie. Maar na 5 min had je het al voor gezien je wilde dus niet meer mee werken. Toch bleef die vrouw het maar proberen totdat mama zei x93hou maar op want dit heeft echt geen zin meerx94.

Daarna mochten we naar de afdeling Dolfijn toe,daar zou je komen te liggen. We kregen een rondleiding en gingen we naar je kamertje,jammer genoeg lag je nog met 2 andere op een kamertje. Daar kregen we te horen dat je moest bloed prikken dus wij weer aan de andere kant van het ziekenhuis toe om te laten prikken.

Daar aan gekomen was het niet de bedoeling want ze zouden op de afdeling komen prikken dus wij weer terug naar Dolfijn. Toen kwam er weer een andere mevrouw (voedingdeskundige) die weer alles over je wilde weten,wat we dus nu voor de tweede keer moesten vertellen. Daarna kwam de zaalarts even naar je kijken en wilde ook weer weten hoe alles tot stand kwam.(derde keer dus al) Toen kregen we te horen dat je plakketjes op je hoofd zou krijgen voor de mri voor morgen.(7 stuks) ze moesten daarvoor wel 7 stuken uit je haar scheren. Mama vond het wel moeilijk want je werd nu al een stuk kaler terwijl je juist zo mooi haar hebt. En al zolang.

Je was het al totaal zat en moest niks hebben van al die mensen om je heen steeds. Maar je kon ook steeds niet slapen want er kwam steeds weer mensen die weer wat van je moesten of wat met je wilde. Nou we zaten nog steeds te wachten tot ze eindelijk bloed gingen prikken,zodat je misschien daarna wel even kon slapen. Maar nee hoor ze kwamen maar steeds niet opdagen.we hadden de zuster gevraagd en die zei nog ze zullen zo wel komen. Toen kwam er weer een vreemde vrouw een pedagogische medewerker die wilde dus ook het verhaal weer horen.(vierde keer) want zij gaat ons begeleiden naar de mri scan en naar de operatie tafel.

Ook was de anesthesist langs geweest om te vertellen over hoe alles morgen gaat verlopen en wanneer je nuchter moet zijn enz. Hadden we dat gehad en had je een flesje gekregen om te slapen kwam de hoofdverpleegkundige langs en ja je raad het al die wilde ook weer alles weten dus werden papa en mama beetje boos en ongeduldig. We zeiden nog kopieer het bij de eerste keer en geef dat aan iedereen die het wil weten want jij had het helemaal gehad want je was al vanaf 8:00 uur wakker en het was nu al zo 18:00 uur. Mama is nog naar de zuster gegaan om te vragen of je nu geprikt kon worden want dan kun je lekker slapen,want je moet uitgerust zijn voor morgen. Nou he he eindelijk om 19:15 kwamen ze je halen om bloed te prikken,dat was xe9xe9n en al ellende want het ging niet zo makkelijk. Gelukkig was dat het laatste wat ze moesten doen bij je,dus je kon lekker gaan slapen.

Maar jammer genoeg was dat niet het geval,want tegen over je lag een meid die steeds erg veel bezoek kreeg(wat eigenlijk niet mag) Dus om 21:30 was je nog wakker,toen is papa naar de zuster gegaan en gezegd dat we in de snoezelkamer wilde zijn en hij zei voor de gein x93maak ons morgen maar weer wakkerx94 toen zei de zuster meteen waarom niet zetten we haar bedje hier en maken we het waterbed op en kunnen jullie daar lekker slapen. Nou dat lieten we ons geen twee keer zeggen,binnen een half uur sliepen we allemaal wel denk ik. Je mocht alleen niks meer drinken vanaf 4:00 uur want je moet nuchter zijn voor de mri en de operatie.

Papa en mama zijn erg trots op jouw dat je je zo goed gedragen hebt want je bent al zolang wakker en er moest zoveel gebeuren met je en toch bleef je erg lief en gezellig. Lieve schat je bent een kanjer en we houden zielsveel van je.

WKZ afd. Dolfijn Snoezelkamer (klikken voor grotere afb.);

Vandaag is het 2 maart dat betekent dat je vandaag alweer 1 jaar geworden bent. Alleen de hoera stemming is er niet echt want papa en mama willen het liefste het niet vieren, want het is allemaal zo dubbel. Enerzijds zijn we heel erg blij dat we al een jaar van je hebben mogen genieten, en aan de andere kant voelen we ons erg verdrietig en onzeker over wat er allemaal gaat gebeuren en wat ons allemaal nog te wachten staat. En gaan zo veel vragen door ons heen x93hoelang mogen we je jouw verjaardag nog vierenx94 x93wat hou je er straks allemaal aan overx94 enz enz

Toch vieren we het wel want je grote zus wil dolgraag dat we taart gaan eten en cadeaus gaan geven, want je bent jarig en ze zei nog x94straks is dit de laatste keer dat we het kunnen vierenx94 toen moest mama wel heel erg huilen, want zo voelde het ook voor mij. Tenslotte kwam je een jaar (en zo 9 maanden) geleden in onze leven en we zijn zo dolblij met je, want we wilde je al zolang. En voor Lieke was het ook een bijzondere dag want een jaar geleden heeft zij jouw los geknipt van mama.

Gelukkig had je op je verjaardag een super dag, je was erg gezellig en super lief. Was al een poosje geleden jammer genoeg, maar daar kan jij niks aan doen schat want dat komt door die medicijnen waar je erg aan moet wennen (depekine) en vooral omdat je net weer nieuwe medicijnen had gekregen (tegretol) waar je weer erg aan moet wennen. Dus is niet jouw schuld dat je gedrag af en toe minder gezellig was/is.

Ook heb je de laatste dagen weer erg veel last gehad van kleine absences waar we erg ongerust over waren en zijn. Daarom vonden wij het erg fijn dat je echt een top dag had op je verjaardag.

Nogmaals toppie dat je zo super geweldig was op je verjaardag, dat maakte het voor ons ook weer iets makkelijker om het te vieren. Je was na een dag ook bekaf en je sliep zelfs door tot 11 uur de volgende ochtend. Was wel lekker voor jou ( ook al schrok ik me het apenzuur) want er gaat dan meteen van alles door je heen (normaal zou ik zoiets hebben van zalig) (durfde ook niet te kijken steeds sorry ) Maar je keek me aan en gaf een brede glimlach en toen was het voor mij al meteen weer goed.

Papa, mama en Lieke zijn gek op je, en we houden heel erg veel van je..

Eliza’s weblog hebben we gemaakt omdat onze kleine meid (Eliza dus) een hersentumor kreeg.
En zo kunnen we het een beetje van ons afschrijven.
Ook kunnen vrienden en familie volgen wat er met Eliza gebeurd en hoe het met haar gaat.
Hoeven we niet elke keer weer het zelfde verhaal te vertellen.
Want soms wil je het er juist even niet over hebben.
Hoe lief een ander het ook bedoeld.
We schrijven het in een vorm of we het voor haar schrijven zeg maar.
Ook is het misschien voor andere mensen boeiend die ook te maken hebben met hersentumor.
Die het zelf hebben of in hun omgeving.
Als u/jij evt nog vragen heeft vraag het gerust hoor.

Dus nu volgt het verhaal hoe alles kwam,
hoe ze het ontdekte,
wat ze er aan gaan doen,
enz…

Vandaag is het dus 12 februari en gaan we naar het WKZ in utrecht. We hebben de afspraak bij dokter Han. De dokter vertelde ons want dokter Boringa ook al een beetje had verteld de gezwel was 2,5 cm we konden hem zien op zijn computerscherm. Het leek mega groot op zijn computer. Hij vertelde dat je geopereerd moest worden en dat je dan een weekje in het ziekenhuis moet blijven.

De operatie vind al plaats op 7 maart gelukkig kon het zo snel mogelijk. Hij heeft uitgelegd wat er precies gaat gebeuren en dat Mama bij je mag blijven slapen. Ze gaan de tumor weg halen en dan opsturen naar de patholoog om te kijken of het goed of kwaadaardig is. Gelukkig kon hij wel vertellen dat de meeste kindjes die dat ook hebben dat het goedaardig is dus we waren iets meer gerust gesteld. Toch blijft het allemaal een onzekere tijd en staat ons nog veel te wachten.Vooral voor jouw.

De medicijnen die je nu hebt (depekine) mag je straks niet meer gebruiken want het is bloedverdunnend dus gevaarlijk voor de operatie. Hij gaat overleggen met dokter Boringa welke medicijnen dan wel mag. Nadeel is wel dat je dan eerst weer moet afbouwen met depekine en dan de andere tegelijk weer opbouwen dus dan krijg je in het begin wel vrij veel medicijne tegelijk. (maar dat liever dan een aanval) Maar we hebben nog wel even voor de operatie dus we gaan het wel zien.

Gelukkig ben je verder een super vrolijke meid en erg gezellig dus daarom zijn we ook zo verbaasd en kunnen we er niet met onze verstand bij dat je eigenlijk zo ziek bent. Dus nu moeten we maar afwachten wat er allemaal nog gaat gebeuren en hoe alles gaat verlopen.

Wel wil ik je nog vertellen dat we zielsveel van je houden en dat we je voor geen goud kwijt willen.

Eerst maar eens je 1e verjaardag vieren 02-03-2008

Eindelijk het is 7 februari we krijgen nu de uitslag van je scanx92s we hebben de afspraak bij dokter Boringa. Eindelijk waren we aan de beurt Lieke was ook mee want we dachten dat de uitslag wel mee zou vallen want naar die epileptische aanval was je opeens heel erg snel vooruit gegaan met kruipen,dingen ontdekken,praten,na doen van klap een in de handjesx85 Maar de dokter vertelde dat de EEG scan goed was en dat je dus geen epilepsie had,maar hij vertelde wel dat de MRI niet goed was en dat hij een gezwel heeft gevonden van 2,5 cm. Papa en Mama waren erg geschrokken en erg verbaasd maar ook weer erg verdrietig. Want hoe kan zo mooie lieve gezellige meid nu een hersentumor hebben. Vooral omdat we dachten dat het allemaal juist goed met je zou gaan en dat er niks uit zou komen. Het voelde of we een klap in onze gezicht kregen door het nieuws.

Dokter Boringa had meteen al een afspraak geregeld in het WKZ in utrecht op 12 februari al. Maar Papa en Mama waren erg verdrietig en voelde ons erg machteloos we moesten ook steeds maar weer huilen. Dankzij Lieke die ons steeds ging troosten voelde we ons weer wat beter als je van beter kan spreken. Maar ik kan ook niet beschrijven wat er toen allemaal door ons heen ging en nog steeds niet nu ik dit schrijf. Want er komen zoveel emoties los en ook zoveel verschillende emoties dat je op een gegeven moment niet meer weet wat je er mee aan moet. We besefte ons nu nog meer hoe kostbaar jij en je zus voor ons zijn jullie zijn ons alles en willen jullie voor geen goud meer kwijt. Maar alles lijkt nu nog zo onzeker en zo verwarrend of alles wel goed gaat komen.

Je kreeg ook medicijnen (depekine) om de epilepsie te verkomen,want dat krijg je doordat de tumor zo druk op je hersen geeft. En omdat ze bang zijn dat je weer zo zware aanval zou krijgen kreeg je dus die medicijnen. Straks als de tumor er uit is mag je misschien daar ook weer mee stoppen. Dat is dus nog afwachten,eerst maar eens die tumor eruit laten halen.

Dus afwachten op de 12^e zodat ze ons meer kunnen gaan vertellen.

Op 28 Januari moesten we dus die scanx92s maken,in het ziekenhuis aangekomen moesten we eerst de EEG maken en dat vond je niet heel erg leuk. Maar gelukkig was dat snel weer voorbij.

Daarna moesten we weer terug naar de afdeling waar je toen had gelegen want je zou een middeltje krijgen waardoor je zou gaan slapen,maar daar was je weer wat eigenwijs en ging je er weer dwars doorheen dus ja hoor je kreeg na een half uur weer een sterker middel. Zelf daar vocht je tegen,de zuster had gezegd dat als je niet zou slapen we geen MRI konden maken. Dus Mama maakte een flesje voor je en gelukkig viel je net op tijd in slaap en reden we je naar de MRI afdeling. De scan zou zo 20 a 30 min duren,gelukkig heb je keurig geslapen en werd je net wakker toen de fotox92s gelukkig net klaar waren anders moest het weer opnieuw gebeuren en denk niet dat het dan gelukt zou zijn. Daarna ging je weer terug naar de kinderafdeling en daar moest je goed wakker worden zodat je weer naar huis mocht.

Na een flesje en een plasluier mocht je weer lekker naar huis,daar heeft Mama je weer lekker in bedje gestopt en je hebt zalig geslapen. Nu dus maar afwachten op de uitslag,die krijgen we 7 februari pas.

Daar zijn we best zenuwachtig voor.

Op 22 Januari 2008 heb je Papa en Mama en Lieke erg laten schrikken. Want Mama ging bij je kijken toen je sliep,waarom weet ik nog steeds niet maar had het gevoel dat ik even naar je moest gaan kijken. Lieke en ik gingen even kijken en toen begon het,je reageerde niet op onze stem en je keek naar de muur toe. Je mondje hing ook naar beneden en ik kwijlde heel erg. Ik tilde je uit bedje want ik wist dat het niet goed was met je,maar je was heel slap en reageerde nog steeds niet op onze stem. Heb meteen Papa gebeld en die zei dat ik de ambulance moest bellen of de huisartsenpost . Dat deed ik ook heb meteen de ambulance gebeld en binnen 5 minuten was de ambulance motor er al. Onder tussen was buurvrouw Daan en gelukkig al zodat zij op Lieke kon passen. Voor dat de buurvrouw er was had ik je op de comode gelegd en toen begon je meteen te trillen aan je rechterkant en dat werd alleen maar erger. Gelukkig was snel de ambulance motor er en die heeft je meteen een medicijn gegeven alleen ging je er dwars doorheen dus je bleef heel erg trillen. Ja hoor zei de ambulance broeder u dochtertje heeft een epileptische aanval ,daar was Mama al bang voor. Na 5 minuten kreeg je weer een dosis medicijnen en ook daar ging je dwars doorheen. De ambulance broeder had meteen een ambulance wagen gebeld en die kwam gelukkig ook vrij snel. Je lag al aan de monitor en kreeg zuurstof maar het trillen bleef. Na zo 20 a 25 minuten moesten we naar het ziekenhuis toe en gelukkig in de ambulance na 30 minuten kwam je uit je toeval.

In het ziekenhuis aangekomen was Papa er al en was je gelukkig weer wat bijgekomen. Daar kreeg je meteen een infuus in je armpje en moet je een ct. scan maken gelukkig lag je stil en was die goed gegaan. De dokter zei dat hij iets had gezien in je hoofdje maar daar hoefde we geen zorgen om te maken meer mensen hebben dat zonder dat ze het weten.,want het was een vergrote hersenvochtkamer en dat maakt niet uit want dat hebben. Dus we waren iets gerustgesteld. De dokter had wel gezegd dat we nog meer scan moesten maken een EEG en een MRI scan dat konden we doen de 28^e. Maar jij en ik moesten nog wel een nacht in het ziekenhuis blijven slapen voor de controle.

Papa en Lieke kwamen ook nog even langs om te zien hoe het met je ging. Want Lieke was erg geschrokken en je was al meteen een vrolijke meid toen je Lieke en Papa zag. Die nacht hebt je je super gedragen en vrij veel geslapen,Mama iets minder omdat ik me zorgen maakte. Maar de volgende ochtend heb je goed geslapen en kwam de zaalarts (dokter Boringa) langs en die heeft je bekeken en gezegd dat je er goed uitzag en dat als je weer goed gedronken had en geen verhoging had lekker naar huis mocht. Dus Mama meteen Papa gebeld en die zou je dan komen ophalen met Lieke het ging al sneller dan we dachten want je mocht meteen naar huis toen Papa er was. Lieke had nog een mooie knuffel voor je gekocht een zwart witte tijger.

Thuis aangekomen heb je weer heerlijk in je eigen bedje geslapen als een roos.